Dane techniczne 3.2 TDCi Duratorq w Fordzie Ranger

W przypadku ford ranger 3.2 trzeba rozdzielić dane globalne od europejskich. Ranger T6 zadebiutował w 2011 roku, facelift przypadł na 2015/2016, a duża modernizacja na 2019 rok, przy czym gamy silników i normy emisji różniły się między Europą, Australią, Azją i RPA.

Silnik 3.2 Duratorq (kod P5AT) to pięciocylindrowy turbodiesel o pojemności 3198 cm³. Ma żeliwny blok, aluminiową głowicę, łańcuchowy rozrząd, 4 zawory na cylinder i 20 zaworów łącznie. W pickupach stosowano pojedynczą turbosprężarkę, ale szczegóły osprzętu mogły różnić się zależnie od rynku i rocznika.

W praktyce osiągi i parametry użytkowe zależały od nadwozia, skrzyni i rynku sprzedaży. Typowe wartości dla Rangera 3.2 to 0–100 km/h w ok. 10,6–11,8 s, prędkość maksymalna ok. 175–180 km/h, masa własna zwykle ok. 2100–2250 kg i DMC najczęściej 3200–3270 kg.

Dla użytkownika ważniejsze od samych cyfr są zdolności robocze. Uciąg przyczepy z hamulcem dochodził do 3500 kg, ładowność zwykle wynosiła ok. 1000–1200 kg, a zbiornik paliwa miał ok. 80 l.

Normy emisji trzeba traktować ostrożnie, bo zależały od rynku i rocznika. W Europie Ranger po liftingu z 2015/2016 przechodził na Euro 6 wcześniej niż w 2019 roku, a sam silnik 3.2 nie był tu oferowany do 2022 roku. Starsze roczniki opierały się na cyklu NEDC, późniejsze korzystały już z WLTP.

Spalanie 3.2 TDCi – realne wartości

Zużycie paliwa w Rangerze 3.2 mocno zależy od konfiguracji. Pickup 4x4 z automatem zwykle pali więcej niż 4x2 z manualem, a różnice katalogowe między wersjami potrafią sięgać ok. 0,5–1,5 l/100 km.

Trzeba też pamiętać o metodzie homologacji. Starsze roczniki opierały się na NEDC, późniejsze na WLTP, więc porównywanie wyników z różnych lat bez kontekstu bywa mylące.

To wartości orientacyjne z praktyki użytkowania, a nie uniwersalny wynik dla każdej wersji. W przypadku porównań z 2.0 EcoBlue lepiej mówić o obserwacjach użytkowników niż o sztywnej przewadze w litrach na 100 km, bo wpływ mają napęd, masa, przełożenia i obciążenie.

3.2 Duratorq vs 2.0 EcoBlue

Porównując silniki w Rangerze, trzeba pilnować rynku i rocznika. W tej samej generacji obok 3.2 TDCi występował także 2.2 TDCi 160 KM i 385 Nm, a od modernizacji 2019 w gamie pojawiły się 2.0 EcoBlue 170 KM oraz 2.0 EcoBlue BiTurbo 213 KM. W nowszej generacji i na części rynków doszedł również 3.0 V6 diesel.

Na tle konkurencji 3.2 wypadał jako jednostka nastawiona na wysoki moment i możliwości robocze. Dla porządku warto pamiętać, że rywale też oferowali kilka podejść do tematu – Toyota Hilux 2.4 D-4D 150 KM i 400 Nm oraz 2.8 204 KM i 500 Nm, Isuzu D-Max 1.9 164 KM i 360 Nm lub 3.0 177–190 KM i 430–450 Nm, a Mitsubishi L200 2.4 DI-D 154 lub 181 KM.

W praktyce 3.2 to bardziej klasyczna szkoła diesla – większa pojemność, pięć cylindrów i mocny dół. Jednostki 2.0 EcoBlue są nowocześniejsze i oszczędniejsze w części zastosowań, ale ich ocena eksploatacyjna zależy od serwisu, przebiegu i konkretnego sposobu użytkowania.

Typowe usterki 3.2 TDCi

Mimo dobrej opinii ford ranger 3.2 nie jest wolny od znanych problemów eksploatacyjnych. Kluczowe jest tu rozróżnienie między awariami samego silnika a typowymi kłopotami osprzętu, układów emisji spalin i elementów auta pracującego w ciężkich warunkach.

Słabe punkty Duratorq 5-cylindrowego

W praktyce użytkownicy i warsztaty zgłaszają przede wszystkim kilka powtarzalnych tematów:

• EGR i dolot – tendencja do zapychania, szczególnie przy spokojnej eksploatacji i częstych krótkich odcinkach
• DPF – problemy przy jeździe miejskiej i niedogrzewaniu auta
• Układ chłodzenia i osprzęt – zdarzają się wycieki
• Czujniki NOx i temperatur spalin – temat obecny w wersjach Euro 6
• Napęd 4x4 i podwozie – warto sprawdzać działanie reduktora, stan ramy, podwozia i ślady korozji
• Hamulce – w autach flotowych, terenowych i eksploatowanych pod obciążeniem zdarza się zapiekanie

Osobną kwestią jest skrzynia automatyczna 6R80. Ma własne zalecenia serwisowe i wymaga właściwego płynu, więc przy aucie używanym warto sprawdzić historię obsługi, zwłaszcza jeśli pickup holował ciężkie przyczepy.

Koszty serwisu 3.2 TDCi

W kosztach obsługi trzeba trzymać się specyfikacji dla konkretnego rocznika i rynku. Dla starszych diesli Ford stosował m.in. olej 5W-30 spełniający normę WSS-M2C913-D lub odpowiednik wskazany w instrukcji dla danego wariantu. Pojemność układu z filtrem zależy od wersji, więc nie warto podawać jednej sztywnej liczby dla wszystkich aut.

To ważne zwłaszcza w pickupie użytkowym. Holowanie do 3500 kg, jazda terenowa, częste krótkie odcinki i praca flotowa uzasadniają skrócenie wymian oleju nawet do 10–15 tys. km zamiast maksymalnych interwałów producenta.

Przy zakupie używanego Rangera 3.2 warto sprawdzić historię serwisową ASO lub niezależną, ewentualne regeneracje DPF i EGR, stan ramy i podwozia, luzy zawieszenia, działanie 4x4 i reduktora, temperatury pracy podczas jazdy próbnej, korekty wtrysków oraz historię holowania ciężkich przyczep.

Więcej o Ford Ranger – pełna gama silnikowa i porównanie z konkurencją.